Styl publicystyczny bardzo często nazywany jest inaczej stylem dziennikarskim. Jest to bardzo logiczna nazwa, gdyż stylem tym posługują się niemal wyłącznie dziennikarze. Tekst dziennikarski bardzo często jest nasycony ironią. Dziennikarze bardzo lubują się w ironicznym przedstawianiu spraw i wydarzeń, które wywołują u nich zdenerwowanie. Ironia pozwala im w humorystyczny i lekki sposób wykpić, wyśmiać zachowania, postawy osób, bądź całe wydarzenia, które przyprawiły ich o zniesmaczenie. Naturalnym jest, że w tekście publicystycznym bardzo widoczne jest zdanie autora. Nic w tym dziwnego skoro przedstawia swoje zdanie na konkretny temat. Dziennikarze słyną z tego, że bardzo ciężko zachować im dla siebie prywatne zdanie, opinię na dany temat. Oczywiście istnieją formy dziennikarskie, które ich do tego zobowiązują, ale jeżeli mówić o większości to teksty te SA bardzo subiektywne i stronnicze. Zdania w tego typu wywodach pod względem gramatycznym nie są absolutnie jednolite. Znaleźć w nich można zarówno konstrukcje pojedyncze, jak i złożone. Podstawowym celem tekstów publicystycznych jest bezsprzecznie przykuwanie uwagi. Dziennikarze Pisza bowiem swoje teksty po to by zostały one przeczytane przez ludzi. W związku z tym, że na rynku istnieje mnóstwo czasopism, oraz wydawnictw dziennikarze prześcigają się w najróżniejszych pomysłowych formach i grach słownych, by stać się zauważalnymi spośród tak wielkiego natłoku wszystkich publikacji. Dziennikarze, podobnie jak twórcy reklam, bardzo często starają się wpłynąć na emocje odbiorcy. Teksty bardzo często są wzruszające i chwytają za serce zarówno dzięki podjętemu tematowi, jak również słownictwu nacechowanemu emocjonalnie. Styl publicystyczny niezwykle często sięga to utartych szablonów językowych., powiedzeń, zwrotów cytatów, jak również posługuje się bardzo swobodnie formami skrótowymi, oraz wyrazami potocznymi i zapożyczonymi. czytaj dalej...