Po zaznajomieniu się z pojęciem reklamy politycznej można przejść do jej podziału. Istnieje tylko jeden podział reklamy politycznej. Dzieli się ona bowiem na reklamę pozytywną, oraz reklamę negatywną. Reklama pozytywna oznacza, że polityk który ją wyemituje jest dobrym i uczciwym kandydatem. Jednak w Polsce w ostatnich kampaniach nie pojawił się chyba taki polityk który nie zaczepił by o negatywna reklamę polityczną. Istnieje kilka typów negatywnej reklamy politycznej: problemowa, wizerunkowa, pośrednia, bezpośrednia, implikująca, opozycyjna. Reklama problemowa to reklama która w swojej fabule całkowicie nieprzychylnie odnosi się do stanowiska jakie zajmuje konkurencja. Często polityk nie mając zdania na pewien temat, by tylko stanąć po przeciwnej stronie wybiera zdanie odmienne od swojego kontrkandydata. Nie ma w tym głębszego dna ideologicznego, lecz po prostu zwyczajne, celowe działanie w przeciwnym kierunku. Reklama wizerunkowa jest jedna z najbardziej nieetycznych reklam politycznych. Przedstawia bowiem najbardziej negatywne cechy osobiste kontrkandydata. Ośmiesza się przeciwnika wyciągając na światło dzienne najgorsze „brudy” z jego życia. Oczywiście głównym celem takiej reklamy jest ośmieszenie i poniżenie. O reklamie pośredniej można powiedzieć że jest najbardziej delikatna. Porównuje bowiem kandydata z innym politykiem , jednak bez używania konkretnych nazwisk. Oczywiście istnieje też reklama bezpośrednia gdzie analogicznie padają nazwiska przeciwników. Reklama powierzchniowa posługuje się sprecyzowanymi danymi i zarzutami w stosunku do przeciwnika. Reklama implikująca oczernia przeciwnika na podstawie niejasnych pomówień. Reklama opozycyjna w większej części odnosi się do cech negatywnych kontrkandydata. Reklama ta operuje danymi procentowymi. czytaj dalej...

Bardzo charakterystyczna forma wypowiedzi jest styl urzędowy. Zdecydowanie i z pełną odpowiedzialnością można powiedzieć, że w stylu urzędowym nie można znaleźć słownictwa potocznego.  Tekst jest pod względem spójności, jedności, precyzji wypowiedzi jest bardzo podobny do stylu naukowego. Nie jest jednak identyczny, gdyż pod wieloma względami się od niego różni. Stylowi urzędowemu nie można jednak odmówić skrupulatności i jasności przekazu. W tekstach tego typu bardzo rzadko spotyka się synonimy. Bardzo rzadko występują również czasowniki, czy zaimki. Prym wiodą natomiast rzeczowniki, których na pewno ni brakuje w stylu urzędowym. Dość niezwykłym, ale jednak prawdziwym faktem jest stwierdzenie, że w stylu urzędowym dość często naużywa się słownictwa modnego. Konstrukcje zdaniowe jednowyrazowe, bardzo często zastępowane są konstrukcjami zdaniowymi wielowyrazowymi. Bardzo popularne i często spotykane są konstrukcje analityczne, oraz czasowniki modalne. Większość zdań jest formułowanych w stronie biernej. Zdania są bardzo rozbudowane i nieraz wielokrotnie złożone. Podmiot w piśmie tego typu jest domyślny. Pisma urzędowe są bowiem adresowane do konkretnej jednostki, bądź ugrupowania. Jasno określony adresat ma również jasność co do nadawcy komunikatu, który również zawsze dokładnie ujawnia swoją tożsamość. Budowa tekstu urzędowego jest bardzo specyficzna. Układ graficzny jest dokładnie przemyślany i nie ma w nim nic przypadkowego. Bardzo wyraźnie zaznaczone są miejsca w których należy coś uzupełnić. Nie rzadko określone jest również czy pismo należy wypełniać czarnym, czy niebieskim kolorem pióra, czy długopisu. Pisma urzędowe są szablonowe i spełniają określone standardy. Styl urzędowy charakteryzuje się również dużym poziomem dyrektywności ze strony nadawcy. czytaj dalej...

Stylem retorycznym posługują się bardzo często politycy w swoich reklamach. Używają go przeważnie mówcy, którzy w jak najpiękniejszy i obrazowy sposób pragną przekonać odbiorcę do swoich racji. Styl retoryczny słyszy się cały czas w sądach, jest niezwykle popularny wśród adwokatów, oraz prokuratorów. Spotykamy się również z tym stylem w bardzo codziennych sytuacjach, np. na co niedzielnej Mszy Świętej, bądź przy okazji wysłuchania orędzia prezydenckiego. W stylu retorycznym można bez trudu zauważyć apostrofy, mające na celu przykucie uwagi słuchacza, spowodowanie by poczuł się wyszczególniony i by odczuł, że dane przemówienie jest kierowane właśnie do niego. Wykrzyknienia, które działają na pobudzenie emocji, oraz podkreślenie pewnych rzeczy jak również słowa nasycone emocjonalnie są kolejnymi niezbędnikami stylu retorycznego. Autorzy często używają również partykuł wzmacniających typu: niechaj, niech. Powtórzenia i paralelizmy składniowe podkreślają szczególna wagę niektórych słów i zagadnień. Styl retoryczny jest niezwykle patetyczny, oraz podniosły. Wynika to z faktu, że nadawca pragnie okazać odbiorcy jak największy szacunek i udowodnić mu, że traktuje go niezwykle poważnie. Teksty pisane w stylu retorycznym zazwyczaj odwołują się do tradycji, a kompozycja zdań często czerpie ze składni łacińskiej. Tekst taki zazwyczaj naszpikowany jest archaizmami, oraz wyrazami książkowymi. czytaj dalej...

Styl publicystyczny bardzo często nazywany jest inaczej stylem dziennikarskim. Jest to bardzo logiczna nazwa, gdyż stylem tym posługują się niemal wyłącznie dziennikarze. Tekst dziennikarski bardzo często jest nasycony ironią. Dziennikarze bardzo lubują się w ironicznym przedstawianiu spraw i wydarzeń, które wywołują u nich zdenerwowanie. Ironia pozwala im w humorystyczny i lekki sposób wykpić, wyśmiać zachowania, postawy osób, bądź całe wydarzenia, które przyprawiły ich o zniesmaczenie. Naturalnym jest, że w tekście publicystycznym bardzo widoczne jest zdanie autora. Nic w tym dziwnego skoro przedstawia swoje zdanie na konkretny temat. Dziennikarze słyną z tego, że bardzo ciężko zachować im dla siebie prywatne zdanie, opinię na dany temat. Oczywiście istnieją formy dziennikarskie, które ich do tego zobowiązują, ale jeżeli mówić o większości to teksty te SA bardzo subiektywne i stronnicze. Zdania w tego typu wywodach pod względem gramatycznym nie są absolutnie jednolite. Znaleźć w nich można zarówno konstrukcje pojedyncze, jak i złożone. Podstawowym celem tekstów publicystycznych jest bezsprzecznie przykuwanie uwagi. Dziennikarze Pisza bowiem swoje teksty po to by zostały one przeczytane przez ludzi. W związku z tym, że na rynku istnieje mnóstwo czasopism, oraz wydawnictw dziennikarze prześcigają się w najróżniejszych pomysłowych formach i grach słownych, by stać się zauważalnymi spośród tak wielkiego natłoku wszystkich publikacji. Dziennikarze, podobnie jak twórcy reklam, bardzo często starają się wpłynąć na emocje odbiorcy. Teksty bardzo często są wzruszające i chwytają za serce zarówno dzięki podjętemu tematowi, jak również słownictwu nacechowanemu emocjonalnie. Styl publicystyczny niezwykle często sięga to utartych szablonów językowych., powiedzeń, zwrotów cytatów, jak również posługuje się bardzo swobodnie formami skrótowymi, oraz wyrazami potocznymi i zapożyczonymi. czytaj dalej...

Styl ogólny to ogólnopolska, ogólnonarodowa odmiana polszczyzny. W zasadzie jest najpopularniejsza i najczęściej używaną odmiana z tego tytułu. Posługuje się nią każdy Polak, gdyż stylem ogólnym porozumiewamy w każdej sytuacji dnia codziennego. Przykładowo używamy tej odmiany stylu podczas zakupów w sklepie, podczas rozmowy z pracodawcą, lub z nowo poznaną osobą. Główną funkcją jaką spełnia ten styl jest funkcja informacyjna. Przede wszystkim przy użyciu tego stylu przekazujemy informacje i oznajmiamy pewne rzeczy. Bardzo istotny w stylu ogólnym jest kontekst wypowiedzi, ponieważ to on tworzy całą oprawę i decyduje o profilu przekazywanej informacji. W zasadzie czasami ten sam przekaz umieszczony w różnych konspektach staje całkowicie różna i inną informacją. Relacje jakie panują miedzy osobami posługującymi się tym stylem są bardziej oficjalne niż prywatne. Logicznym jest, że z osobami z którymi się znamy nie rozmawiamy ogólna używając ogólnego stylu polszczyzny, lecz raczej posługujemy się slangiem, bądź gwarą środowiskową, lub językiem potocznym. Bardzo ważnym jest by posługując się tym stylem dążyć za wszelką cenę do osiągnięcia poprawności językowej. Język ogólny staje się poniekąd wizytówką kraju dlatego warto by ta wizytówka była jak najbardziej staranna i poprawnie wykonana. Istotne jest również, by pamiętać o zasadach etykiety. Trudno bowiem wyobrazić sobie kulturalny i poprawny komunikat w stylu ogólnym w którym zabraknie manier i poprawności kulturalnej. Na odbiór komunikatu mówionego w stylu ogólny wpływa bowiem każdy szczegół, który daje się zauważyć przez odbiorcę wiadomości. Słownictwo w stylu ogólnym nie jest przeważnie nacechowane emocjonalnie, oraz wystepuje w nim duża ilość antonimów. czytaj dalej...

Styl naukowy jest charakterystyczny dla wąskiej grupy osób. Jego użytkownicy to dość wąskie grono ludzi nauki. Oczywiście nie znaczy to, że człowiek bez studiów nie może przeczytać książki napisanej stylem naukowym, jednak mało prawdopodobne jest by lektura takiej pozycji przyniosła mu relaks i odpoczynek z czytania. Styl naukowy jest bardzo charakterystyczny i łatwy do rozpoznania. Do jego cech ogólnych można bez wątpienia zaliczyć przejrzystość, oraz logiczność tekstu. Wywód naukowy jest bardzo usystematyzowany i jasno wynika z niego kolejność, oraz poszczególne rozdziały. Nieodzownym bowiem elementem tekstu naukowego jest wyrazisty podział na rozdziały. Poza tym tekst odznacza się ogromną spójności. Bardzo częste jest również definiowanie niektórych pojęć. Styl naukowy swoją precyzyjność zawdzięcza bowiem skrupulatności i dokładności autora. Nie można spotkać w tego typu tekście emocjonalnych słów bądź sformułowań. Jest to utrata na rzecz bezwzględnej obiektywności i oficjalności. Tekst naukowy nie jest bowiem po to by wzruszać, lecz po to by informować, oznajmiać i przekazywać informację. Tekst naukowy posiada również niezwykle rozbudowany tekst poboczny. Autor bardzo często odnosi się do badań, bądź wcześniejszych definicji innych autorów co musi koniecznie zaznaczyć w przypisach, by nikt nie posądził go o plagiat. Zdania jakie tworzą tekst naukowy są niezwykle zawiłe, wielokrotnie złożone. Autorzy najczęściej posługują się czasem teraźniejszym i trybem oznajmującym. Bardzo rzadko można się natknąć na pytania retoryczne. Z perspektywy gramatycznej należy dodać, że w tego typu tekstach jest bardzo dużo przyimków, oraz orzeczeń analitycznych. Bardzo częste jest natomiast występowanie wyrażeń modalnych takich jak: trzeba, należy. Popularne w tekstach naukowych są częste akapity, które nieraz oddzielają od siebie każdą nową myśl. Autor przeważnie za pomocą czasowników ujawnia swój stosunek do publikowanego tekstu. czytaj dalej...

Styl artystyczny jest całkowicie odmienny od stylu naukowego, czy urzędowego. Rządzi się on całkowicie innymi prawami, a jego urok polega na dowolności i oryginalności autora. Styl artystyczny w związku z tym, że dokładnie opisuje osoby, zjawiska, oraz przedmioty cechuje się ogromną liczbą przymiotników, oraz imiesłowów przymiotnikowych. Zawiera również sporą ilość informacji nominalnych. Słownictwo jest niezwykle ozdobne, niecodzienne, wyszukane, literackie. Osoby tworzące w stylu artystycznym mają wielkie pole do popisu jeżeli chodzi o budowanie najróżniejszych konstrukcji zdaniowych z wykorzystaniem najoryginalniejszych i najbardziej wykwintnych słów. Oczywiście jeżeli wymaga tego kontekst pojawia się również często słownictwo gwarowe, bądź potoczne, by tekst stał się bardziej rzeczywisty i autentyczny. Słownictwo jest oczywiście również bardzo nacechowane emocjonalnie. Autorzy wykorzystują najróżniejsze rodzaje środków stylistycznych z których najpopularniejsze to : metafora, hiperbola, epitet, elipsa, onomatopeja, epifora itp. W tekstach zauważalna jest instrumentacja głosowa. Styl artystyczny jest swoista kreacja nowej rzeczywistości. Autor tworzy od podstaw świat przedstawiony. To od niego zależy czas, oraz miejsce akcji. Nadaje bohaterom wygląd, oraz cechy charakteru. Można porównać takiego pisarza do malarza który maluje od początku obraz i decyduje o jego każdym szczególe. Tekst spełnia dwie podstawowe funkcje a mianowicie, artystyczną, oraz poetycką. Często konstrukcje zdaniowe są celowo napisane na odwrót, często pojawiają się oczywiste błędy językowe, lecz oczywiście wszystkie te zabiegi są celowo i świadomie zastosowane przez autora. Każdy tekst jest bardzo indywidualnie napisany, co jest zwykle jego największym atutem. czytaj dalej...

Slogan można porównać do hasła, jednak nie będzie to precyzyjna definicja. Slogan to bowiem zwięzłe wyrażenie, bardzo dobitnie sformułowane, charakteryzujące się wyrazistą i przejrzystą składnią. Slogan powinien oddziaływać na emocje. Powstaje by oddziaływać na ludzi, nakłaniać do czegoś. Głównym celem sloganu jest zazwyczaj przekonanie potencjalnego konsumenta to zakupienia konkretnego przedmiotu. Slogany w ostatnim czasie staja się coraz bardziej ambitna formą pozyskania klienta. Wykorzystują bowiem coraz to ambitniejsze związki frazeologiczne, odwołują się do wyszukanych dzieł i tekstów. Imponować może gra słów i umiejętna zabawa metaforą, hiperbolą, czy paralelizmem składniowym. Zabawy podwójnymi znaczeniami staja się coraz ciekawsze, a dzięki temu niektóre slogany wchodzą w utarte zwroty języka polskiego i stają się nowymi powiedzonkami narodowymi. Slogan musi również spełnić niezwykle ważną funkcję nawiązania kontaktu między nadawcą i odbiorcą. Odbiorca musi poczuć się wyróżniony, dlatego slogany przeważnie pisane są w 2 os. l. poj. Odbiorcy zdaje się, że autor sloganu troszczy się o niego i zaczyna odczuwać więź, która następnie może spowodować u niego chęć zakupu konkretnego produktu. Specjaliści twierdzą, że slogan można porównać do stopu zespolonego z wielu metali. Tymi surowcami są oczywiście dewizy, powiedzenia, związki frazeologiczne, przysłowia itp. Slogany dzielą się na dwa sposoby. Pierwszy podział rozróżnia slogany samodzielne i niesamodzielne, natomiast drugi mówi o sloganach: nagłówkach i podsumowaniach. Slogany samodzielne posiadają markę i z tego powodu cieszą się o wiele mniejszą popularnością niż slogany niesamodzielne, które marki nie posiadają. Slogany niesamodzielne SA od anonimowego nadawcy do anonimowego odbiorcy a ich największym atutem jest fakt, że nie pamiętamy ich źródła przez co staja się o wiele bardziej wiarygodne. Slogany nagłówki i podsumowania, jak same nazwy wskazują, znajdują się kolejno na początku i końcu reklamy. czytaj dalej...

Reklama polityczna zrobiła bardzo wielka karierę w bardzo krótkim czasie. Politycy bardzo szybko zorientowali się, że mogą zyskać wiele cennych głosów w skutek wyemitowania reklamy, w której prezentowali by swoje najlepsze strony. Obecny marketing polityczny uważa reklamę polityczną za jedna z najefektowniejszych technik pozyskiwania wyborców. Nikt już chyba nie wyobraża sobie kampanii wyborczej, bez wyemitowania choćby jednej reklamy politycznej. Sekret perfekcji reklamy politycznej tkwi w tym, że łączy ona w sobie informacje, oraz perswazję. Perswazja w reklamie politycznej spełnia trzy bardzo ważne funkcje: przekonuje wyborcę do kandydata, nakłania do oddania na niego swojego głosu, oraz pobudza go . Bardzo często w reklamie politycznej dochodzi do tzw. naznaczenia władzy. Jest to akt w którym polityk znany, cieszący się popularnością, publicznie popiera innego, mniej znanego polityka Reklama polityczna jest podstawową formą pozwalająca politykowi komunikować się z wyborcami przy pomocy masmediów. Głównym celem reklamy politycznej jest oczywiście przekonanie odbiorcy do poparcia „reklamowanego” kandydata. Trzeba jednak zaznaczyć, że reklama polityczna nie jest obiektywnym źródłem informacji na temat kandydata. Polityk płaci bowiem duże pieniądze, by przedstawić swoją osobie w jak najlepszym świetle i ma pełną kontrole nad tym co znajdzie się w jego reklamie. Istnieją dwie konwencje w jakich może przebiegać reklama polityczna. Obydwie posiadają anglojęzyczne nazwy. Pierwsza z nich to: hard self i opiera się przede wszystkim na wielokrotnym powtarzaniu tych samy zwrotów, podkreślających dobry wizerunek kandydata politycznego. Druga nosi nazwę: soft were, z kolei ta konwencja oddziałuje przede wszystkim na emocje odbiorcy.  Nietypową odmiana reklamy politycznej jest reklama niekonwencjonalna, przez innych nazywana dystrybucyjną i opiera się na uroku osobistym polityka, jego zdolnościach konwersacyjnych, charyzmie, które to ma prezentować podczas bezpośrednich spotkań z wyborcami. czytaj dalej...

Komunikacja perswazyjna zawiera również cztery mechanizmy reklamy wg Barańczaka. Jest to bardzo ważny i interesujący podział ponieważ pozwala zrozumieć jak działa i oddziałuje reklama na potencjalnego oborce. Mechanizmy zwracają uwagę na to jakie są najistotniejsze czynniki decydujące o powodzeniu, bądź klęsce reklamy, a zatem analogicznie jaki produkt ma szanse przetrwać na rynku, a jaki nie. Mechanizmy Barańczaka stanowią kanon i podstawowy wyznacznik powstania dobrej reklamy. Każdy twórca reklamy, który chce odnieść sukces musi bardzo dokładnie zapoznać się z mechanizmami jakie zdaniem Barańczaka rządzą światem reklamy. Pierwszy mechanizm nazywa się mechanizmem emocjonalizacji odbioru. Mechanizm ten został wspomniany podczas omawiania pierwszej fazy reklamy, gdyż nie można uniknąć stwierdzenia, że V faz reklamy, oraz IV mechanizmy reklamy wzajemnie się przenikają i nie mogą bez siebie istnieć. Mechanizm emocjonalizacji odbioru jak sama nazwa wskazuje opiera się całkowicie na wpłynięcie na uczucia odbiorcy. Mechanizm ten oddziałuje na emocje i oczekuje emocjonalnej reakcji potencjalnego konsumenta. Mechanizm ten jest najbardziej widoczny w reklamach gdzie bardzo widocznie ukazywany jest motyw szczęśliwej, kochającej się rodziny. Nic bowiem tak bardzo nie oddziałuje na nasze emocje jak świadomość, że możemy przyczynić się do szczęścia naszych najbliższych. W reklamach takich bardzo często wykorzystywany jest autorytet rodzica, który poleca wszystkim rodzicom, by koniecznie fundowali swoim małym pociechom taki a taki produkt, który nie dość, że sprawi, iż będą oni niesamowicie szczęśliwi, to jeszcze przyczyni się bezwzględnie do poprawy ich kondycji oraz zdrowia. Bardzo niepokojącym staje się jednak fakt, że coraz częściej wpływ na emocje klienta jest tak ogromny, że przekracza granice przyzwoitości etycznej. czytaj dalej...